چرا وضعیت روحی شما ممکن است باعث بزرگ شدن سایز کمرتون بشه؟
مقصر اصلی هورمونی به نام کورتیزول یا همون «هورمون استرس» است. وقتی غم طولانیمدت یا استرس مزمن را تجربه میکنید، سیستم هشدار مغز شما در وضعیت «روشن» گیر میکنه. این مسئله منجر به حالتی به نام «هایپرکورتیزولیسم مزمن» میشه که در آن بدن شما برای مدت طولانی غرق در هورمون کورتیزول باقی میمونه.
حتی اگر پرخوری نکنید، این هورمون شرایط را برای یک «طوفان تمامعیار» برای افزایش وزن مهیا میکنه:
پمپ کبد: کورتیزول به کبد شما دستور میده تا قند جدید (گلوکز) تولید کرده و وارد خون کنه، حتی اگر یک گرم کربوهیدرات هم نخورده باشید.
تله ذخیرهسازی: در حالی که کورتیزول قند را به داخل خون پمپاژ میکنه، همزمان جلوی استفاده آنبه وسیله عضلات برای تأمین انرژی را میگیره.
آهنربای چربی: ترکیب کورتیزول بالا با قند خون بالا، عامل اصلی ایجاد چربی احشایی است؛ یعنی تجمع چربی در اطراف شکم و اندامهای داخلی.
چرا فقط شکم و پهلوها چاق میشوند؟
شاید بپرسید چرا این وزن اضافه به بازوها یا پاهای شما منتقل نمیشه. علم پاسخی برای این سوال داره: گیرندههای گلوکوکورتیکوئید (همان «پدهای فرود» برای کورتیزول) در چربیهای احشایی (شکمی) بسیار فراوانتر از چربیهای زیرپوستی در سایر بخش های بدن هستند.
وقتی که مستاصل، دچار استرس یا غمگین هستید:
چربی از نواحی پیرامونی (دستها و پاها) بازتوزیع و به ذخایر مرکزی (شکم) منتقل میشه.
کورتیزول باعث ایجاد و رشد سلولهای چربی جدید در ناحیه شکم میشه.
این فرآیند فارغ از میزان کالری دریافتی شما اتفاق می افته. چون این هورمون اساساً اولویتهای بدن برای ذخیرهسازی چربی را از نو برنامهریزی میکنه.
استرس میتواند رژیم غذایی سالم را «بیاثر» کنه!
یکی از غافلگیرکنندهترین یافتههای پژوهشهای اخیر اینه که حال روحی شما میتواند مزایای یک رژیم غذایی «سالم» را خنثی کنه. یک مطالعه نشان داده اگر فردی استرس شدید داشته باشه، پاسخ التهابی بدن او به یک وعده غذای سالم (مانند غذای مدیترانهای) دقیقاً مشابه پاسخ به غذایی پر از چربیهای اشباعشده خواهد بود.
به عبارت دیگر، چون کورتیزول باعث ایجاد مقاومت به انسولین و التهاب میشه، یک ظرف سالاد که در وضعیت غم مزمن خورده شه، ممکنه در بدن شما دقیقاً مثل یک برگر چرب پردازش بشه.
